We vallen maar meteen met de deur in huis: De redactie van de Nederlandse editie van Rudaw heeft in goed overleg met Rudaw Media er unaniem toe besloten om een einde te brengen aan de activiteiten van Rudaw.NL.

Voor de redactie iets wat al langer speelt, maar voor u als lezer misschien een verrassing. Hieronder onze redenering.

We willen graag voorop stellen dat we het als een eer beschouwen dat wij ruim twee jaar en vier maanden voor u hebben mogen schrijven en daarnaast ook gastschrijvers en columnisten aan u hebben mogen presenteren.

Rudaw.NL hebben we in 2008 opgericht als middel om onze bijdrage te leveren aan de aandacht die de Koerdische zaak verdient. Een middel om er voor te zorgen dat Koerden en alle anderen die de Nederlandse taal machtig zijn van informatie kunnen worden voorzien over ons voor het grootste deel nog steeds onderdrukte volk. De gewone burger heeft zijn dagelijkse portie nieuws en opinie over alle vier de delen van Koerdistan bij ons voorgeschoteld kunnen krijgen.

Successen

Successen waren er ook: Nederlandse parlementariërs hebben zich laten inlichten over het wel en wee van ons volk en dat leidde tot eens in de zoveel tijd Kamervragen in de Tweede Kamer van het Nederlands parlement. Overheidsrapporten wisten Rudaw.NL te vinden en ook andere websites en kranten in Nederland vonden een toegevoegde waarde in ons aanbod.

Rudaw.NL is zoals eerder aangegeven een middel en geen doel op zich. De leden van de redactie en onze medewerkers hebben met een enorme passie en toewijding gewerkt aan het uitdragen van onze gezamenlijke identiteit en hebben hier hopelijk hun steentje aan bij gedragen.

Overwegingen

Dan de kern van het verhaal, waarom stoppen we?

Ten eerste, naast ons werk bij Rudaw.NL studeert een ieder van ons in het hoger onderwijs, of werkt men aan een carrière met goede vooruitzichten. Het injecteren van onze website met de kwaliteit die wij eisen van elkaar en dit combineren met ons dagelijkse leven wordt dan op een gegeven moment lastig, omdat onze redactie van dag één tot nu aan ervoor heeft gekozen vrijwillig en onafhankelijk te werk te gaan.

Ten tweede, het rendement (verhouding inzet-resultaat) dat wij kunnen behalen met de website in deze vorm is voor ons te laag gebleken toen wij deze gezamenlijk gingen evalueren. Er kwam nog een laatste poging om naar een andere vorm te zoeken, maar op een gegeven moment moet je de knoop doorhakken.

Zelfde doel, andere middelen…

We hebben gedurende deze gehele tijd samen zij aan zij op één pad gewandeld, we zijn nu echter op het punt gekomen dat onze wegen zich aan het scheiden zijn. Onze passie voor ons volk en het behalen van gelijke rechten voor een ieder van onze broers en zussen, vaders en moeders, ooms en tantes in ons thuisland zal uiteraard onverminderd blijven. Het enige verschil zal zijn dat we andere middelen gaan gebruiken om dichterbij ons doel te komen.

Het doet ons zeker pijn in ons hart om de website waar we met onze ziel en zaligheid aan hebben gewerkt nu te stoppen. Dat neemt niet weg dat Rudaw.NL open zal blijven als een bron voor naslagwerk waar echter niet meer op gereageerd kan worden. Het beheer van Rudaw.NL als archief zal voortaan onder de verantwoordelijkheid vallen van Rudaw Media, dat zich verder gaat concentreren op het uitbreiden van de Engelse editie van Rudaw.

U, als lezer die gehecht is geraakt aan onze website, bent nu misschien teleurgesteld.

Dit is echter het meest verstandige besluit dat wij nu kunnen nemen. Het halsstarrig blijven vasthouden aan één enkel middel en deze verheffen tot doel op zich zal ons daadwerkelijke doel niet dichterbij brengen.

Wij vinden dat in het licht van nieuwe mogelijkheden we bereid moeten zijn één gevoelige maar wijze beslissing te nemen om nieuwe paden te kunnen bewandelen voor vele nieuwe successen. We zijn er van overtuigd dat we op deze wijze beter zullen kunnen voorzien in het dragen van de verantwoordelijkheid die wij voelen naar ons volk toe.

Dankbetuiging

Rudaw Media neemt met veel dankbaarheid afscheid van haar Nederlandse tak en vanzelfsprekend bedankt de -inmiddels- oude redactie van Rudaw.NL Rudaw Media voor haar steun en vertrouwen gedurende de afgelopen 2,5 jaar.

Wij willen verder nogmaals met heel ons hart onze lezers bedanken voor hun steun, hun tijd en moeite om onze stukken te lezen, deze van kritiek en reacties te voorzien en ze via diverse media verder te hebben verspreid, met altijd in ons hart en in onze gedachten, dat gezamenlijke doel wat we allemaal zo graag willen bereiken.

Tot ziens beste lezer,

Met een warme groet,

De voormalige redactie van Rudaw.NL

&

Rudaw Media

Het is niet mogelijk te reageren op deze laatste redactieblog, wilt u zich echter alsnog wenden tot ons, dan nodigen we u van harte uit om een email te sturen naar redactie@rudaw.nl.

De Koerdische volksvertegenwoordiger staat op nummer 8 van de lijst van de PvdA in Noord-Holland en is ambitieus over zijn nieuwe termijn: “Er staan nog veel klusjes te wachten.”

“De huidige rechtse regering polariseert de Nederlandse samenleving, geeft migrantende schuld van alles wat mis gaat in ons land en laat (sociaal) zwakkeren de rekening van de bezuinigingen betalen. Om strategische redenen is het van belang dat de PvdA als grootste linkse partij veel zetels in de Eerste Kamer haalt om asociale wetgeving tegen te houden en de sociale zekerheid in stand te houden.”

Zo geeft Massom aan, als belangrijkste reden om op de Partij van de Arbeid te stemmen. Zelf is hij sinds maart 2007 actief als Statenlid in Noord-Holland en is hij er namens de PvdA woordvoerder Wegen, Verkeer, Vervoer en Zeehavens. Massom boekte in de afgelopen jaren aanzienlijke successen met veel acties op het gebied van openbaar vervoer, meer fietsen, verbetering verkeersveiligheid van wegen en meer vervoer over het water.  Ook werkt hij aan een verbetering tussen relaties van Koerdistan en de Europese Unie. Hij is onder de Koerden verder bekend als deelnemer aan betogingen en andere activiteiten en van de uitspraak die hij deed voor de verkiezingen in 2007: “Stem op mij, stem op Koerdistan”.

Gohdar Massom woont sinds 1993 in Nederland en is geboren in midden-Irak uit een Koerdisch gezin. Hij is zowel het Sorani-dialect als het Kurmanci van het Koerdisch machtig en studeerde in drie Koerdische steden Civiele Techniek. Als kind werd hij ook al vaak overgeplaatst, omdat zijn familie altijd actief is geweest voor de Koerden. Zelf organiseerde Massom een studentendemonstratie in mei 1982 in Hewler (Erbil). Zijn laatste studiejaar moest hij daarom van het regime in Basra doen, 900 kilometer ten zuiden van zijn huis in Koerdistan. Massom beschrijft deze tijd als de moeilijkste uit zijn leven.

Gohdar Massom werkt nu als Hoofd District Stedelijk Gebied voor de provincie Zuid-Holland en geeft daar leiding aan ruim 150 man personeel.

“Hier heb ik twee ingenieursstudies gevolgd met als studierichting weg- en waterbouwkunde en technische bestuurskunde. En als laatst heb ik de studie Master of Public Administration aan de Nederlandse School voor Openbaar Bestuur NSOB in 2008 afgerond.”

Rudaw’s 20 vragen en 20 antwoorden. Voor de laatste maal deze succesvolle rubriek. Tot ziens lezers!

1. Wat is je favoriete woord?
Liefde.
2. Welk woord heb je een hekel aan?
Dood.
3. Wat kan jou enthousiast maken?
Hoop.
4. Wat doet je enthousiasme verminderen?
Vals spel.
5. Wat is je favoriete geluid?
Natuur.
6. Welk geluid heb je een hekel aan?
Schieten.
7. Welk beroep zou je nooit willen uitoefenen?
Cipier.
8. Welke natuurlijke eigenschap had je het liefst willen hebben?
Rust.
9. Als je niet jezelf was geweest, welke beroemdheid was je dan?
Ik blijf me zelf.
10. Waar heb je altijd al willen wonen?
Een vrij Koerdistan.
11. Wat is je belangrijkste tekortkoming?
Tijd.
12. Welke onverantwoorde activiteit geeft je eigenlijk heel veel plezier?
Een computerspel spelen.
13. Wie is je held?
Mijn moeder.
14. Welk scheldwoord gebruik je het meest?
Gek.
15. Hoe voel je je nu?
Ontspannend.
16. Met welke leus kan jouw levensfilosofie worden samengevat?
Geloof in je zelf.
17. Wat is je droom?
Een duurzame en vreedzame wereld zonder grenzen.
18. Wat is volgens jou de definitie van ongeluk?
Pech.
19. Hoe zie je jezelf over 20 jaar?
Genieten van mijn pensioen.
20. Hoe wil je dat mensen je het liefst zien?
Gedreven en inspirerend.

Gohdar Massom houdt een weblog bij op adres www.gohdarmassom.web-log.nl en zit ook op Facebook en Twitter.

© Rudaw

Luister, want men denkt oppervlakkig. Cultuur wordt niet door grenzen bepaald. Grenzen doen niets anders dan wat ze zelf al aangeven: ze begrenzen. Met hun regels en beperkingen begrenzen ze de vrijheid van je gedachten, waardoor je binnen de lijnen gaat denken. Maar cultuur leeft niet zozeer in gedachten; het leeft, boven alles, in je gevoelens. Het zijn emoties die cultuur bepalen. Want, een cultuur wordt altijd omhelsd door bijvoorbeeld interesse, bewondering, toewijding en vooral liefde.

Luister. Gedachtes zijn dan misschien te begrenzen, maar gevoelens zeker niet. De vrijheid om een interesse, bewondering, toewijding of liefde te hebben voor een cultuur valt niet te begrenzen met regels of beperkingen. Landgrenzen staan machteloos tegenover emoties. Men heeft de vrijheid om al de unieke kenmerken van een cultuur ― welke dan ook ― te willen omhelzen. Dit is de vrije wil van de mens. En die heeft geen beperkingen, geen regels, geen grenzen.

Stel, een man, geboren in Turkije, leeft hier in Nederland en wil zich ‘Turk’ noemen. Hij houdt er namelijk van om Turks te spreken en heeft een groot, nooit afstervend verlangen naar zijn geboortestreek, waar hij veel familieleden heeft wonen. Kan de man zichzelf zo noemen? Ja, aangezien hij binnen de grenzen van Turkije geboren is en daarom de vrijheid heeft om de kenmerken van de Turkse cultuur met zich mee te dragen.

Stel, dezelfde man wil zich niet ‘Turk’ noemen, maar ‘Nederlander’. Hij fietst namelijk graag langs de Amsterdamse grachten en voelt zich gelukkig als hij achter zijn kraam op de markt staat, waar hij Nederlanders leert kennen. Kan de man zichzelf zo noemen? Ja, aangezien hij op het moment binnen de grenzen van Nederland leeft en daarom de vrijheid heeft om de kenmerken van de Nederlandse cultuur te ontdekken, te leren, eigen te maken.

Stel, hij wil zich niet ‘Turk’ of ‘Nederlander’ noemen, maar ‘Japanner’. Hij bestudeert namelijk al jaren de geschiedenis van Japan en interesseert zich voor het shintoïsme, een Japanse religie, waardoor hij een diepe bewondering heeft gekregen voor kami*. Kan de man zichzelf zo noemen? Nou, eigenlijk niet, aangezien hij niet binnen de grenzen van Japan geboren is of leeft.

Maar stel, onze beste man wil zich niet ‘Turk’, ‘Nederlander’ of ‘Japanner’ noemen, maar ‘Koerd’. Hij voelt zich namelijk trots wanneer hij zijn ouders zich zo hoort noemen, wanneer hij niet over Hakkarî, maar Colemêrg spreekt, wanneer hij de sergowend* is tijdens het dansen. Kan de man zichzelf zo noemen? Nee, aangezien Koerdistan verdeeld is over verschillende landen, niet onafhankelijk is, geen eigen landgrenzen heeft.

Zie hier de beperkingen en regels die grenzen geven. Toch kan deze man het allemaal. Hij kan zichzelf ‘Turk’, ‘Nederlander’, ‘Japanner’ of ‘Koerd’ noemen. Hoe zou de vrije wil om je eigen cultuur te kiezen kunnen worden begrensd door de afmetingen van een land? Denk niet binnen de lijnen. Denk niet binnen deze symbolische grenzen die iemand anders voor jouw geest heeft bepaald. Het is namelijk ook iemand anders geweest die de landgrenzen heeft bepaald.

Luister. Cultuur wordt niet louter bepaald door iemands voorvaderen, iemands moedertaal, iemands opvoeding of iemands oorspronkelijke religie. Zeker niet door de begrenzende grenzen van een land. Het is iemands gevoel dat bepaalt. Emoties zijn uiteindelijk verantwoordelijk voor de cultuur van hem of haar.

Luister, want cultuur is een keuze. Je bent vrij om je cultuur zelf te kiezen. Voor degenen die een interesse, bewondering, toewijding of liefde hebben voor een cultuur: laat jezelf leiden door je vrije wil.

Luister! Koerden zijn Koerden.

Joshua van ’t Hoff
joshua@rudaw.nl

_______________________________________________________________________________________

* kami = Japans voor ‘natuurgeesten’
* sergowend = Kurmanci voor ‘dansleider’

Mijns inziens is de studiekeuze een onderdeel van de doctrine dat de ouders perfect weten te verbergen in de opvoeding van hun kroost. Kinderen zijn in hun jonge jaren kneedbaar en de ouders geven hen, als het even kan, een vorm naar eigen hand. Ze zijn zich ook uiterst bewust van de tijdslimiet. De opgroeiende jeugd moet tegen de tijd dat ze in de puberteit terechtkomt een duidelijke visie hebben en daar naar toe leven. Een doel om op af te stevenen. Een studie dat zekerheid biedt. Eentje waarmee later het groot geld wordt binnen geharkt. Het belangrijkste argument blijft onbetwist, de status dat zij met zich mee brengt.

In de meeste gevallen komt dit neer op een soort lange lijdensweg door een tunnel zonder vluchtpaden. Kinderen die toch voor het spreekwoordelijke hazenpad kiezen en via een zijweg hun eigen pad belopen, worden gezien als afvalligen die hun ouders hebben verloochend. Ze zijn de moeite van de opvoeding niet waardig geweest – in het extreme geval dan. Dit soort praktijken blokkeren elke vorm van zelfontplooiing bij de kinderen. Het eindproduct is dan, geheel niet verrassend, een kopie van de ouders of van hun wil. Dat laatste is een vertaling van wat de ouders zelf niet gelukt is te bereiken. Wat de reden daarvan is, mag God weten. Maar een trendbreuk wordt op z’n zachtst gezegd niet geappreciëerd. Zekerheid is namelijk nog altijd verheven boven authenticiteit.

Het lijkt mij logischer als de ouders de talenten van hun kinderen weten te ontdekken en deze aansporen in plaats van hun wil forceren en het kind als een onnadenkend object beschouwen. Deze onnodige drang zorgt ervoor dat de kinderen een eentonig beeld vormen van de wereld. Een conservatief concept. Er is namelijk geen ruimte voor reflectie. Terwijl zelfkritiek juist een groot goed is dat niet onderschat mag worden. Want als je je eigen capaciteiten niet kunt inschatten en je dromen niet kunt analyseren, zul je geheid niet slagen in het realiseren van wat de anderen jou opleggen.

Deze batch toekomstige studenten kun je met kinderlijk gemak uit duizenden halen. Vraag de pupil, inmiddels 17-19 jaar, naar wat hij of zij wil gaan studeren en met name waarom. Het antwoord is meestal rechten, economie of dokter worden, omdat hij of zij dat altijd-al-wilde-doen. Punt. Motivatie? –Huh?! Dat blijven ze je dus schuldig. Dit is voor mij een teken van de inflatie van de jonge hersenen. In plaats van te breken met de oude tradities kiest de mentaal overbelaste student – de middelbare school was o zo zwaar en mede door de druk van de ouders – voor de gedicteerde en statische feitenkennis.

Het is de ouders gegeven hun kinderen te helpen focussen in een tijdperk waarin men via alle vier dimensies continu wordt bestreken met afleidingen waarvan een substantieel deel de grenzen van de moraal te buiten gaat. Nadruk leggen op studeren is natuurlijk een nobele zaak. Echter, de rolverdeling binnenshuis hoort zich aan te passen aan de tijd. De klassieke absolute gehoorzaamheid aan één of beide ouders – met als uitgangspunt eerst uitvoeren en dan discussiëren – moet plaats maken voor de moderne opvoeding die enigszins over een diffuus gebied geschiedt. Hierin zijn de ouderwetse strakke grenzen vervaagd en is meer ruimte voor constructief overleg. In dit verband is een luisterend oor dat naar je gaapt, en dus per definitie negeert, niet voldoende. Enige vorm van feedback is vereist en dat zorgt juist voor een gezonde relatie tussen de ouders en hun kinderen. Bovendien staat het garant voor de persoonlijke ontwikkeling van beide partijen. Je bent immers nooit uitgeleerd.

Zodra men dit punt van besef heeft bereikt dan zal duidelijk worden dat het object niet per se advocaat, econoom of (tand)arts hoeft te worden om het hoofd van de ouders de hemel in te krikken en hen een hoge status te verzekeren binnen de gemeenschap. Een mens kan beter een studie kiezen waarin hij zich later zal onderscheiden in plaats van genoegen nemen met de tweede rang in een ander vakgebied met eventueel een hogere prestige.

Als je van binnen overtuigd bent van je keuzes zal dat van buiten uitstralen, terwijl een mooie verpakking de verborgen onzekerheden maar tijdelijk verhult.

Daarbij door zich te beperken tot deze kleine categorie, verkleint men onnodig zijn wereld. Misschien zijn het wel nuttige studies, maar ze leiden stuk voor stuk tot consumerende en dienstverlenende beroepen. Er staat geen productie, de steunpilaar van elke maatschappij, tegenover de bewezen diensten. En zonder productie en een degelijke industrie zul je nooit een onafhankelijk en levensvatbaar land draaiende houden, laat staan van de grond krijgen.

Voor dezelfde reden wordt in de voorgenoemde vakgebieden hoogstens van een doorbraak gesproken, maar we kennen allemaal de eerste en de tweede industriële revoluties. Deze twee gebeurtenissen hebben de wereld een totaal andere wending gegeven. Ze hebben de mens ‘getild’ van een onherbergzame leven naar het luxe van de machines, van donker naar licht en van onwetendheid naar de jacht op de menselijke maakbaarheid. De mens begon te geloven in de verlichting gecreëerd door de wetenschap – het vinden van oplossingen voor alledaagse problemen.

Sindsdien heeft de menselijke nieuwsgierigheid ervoor gezorgd dat de natuurwetten in rap tempo zijn ontvouwd en zijn geëvolueerd van een raadsel naar een basisbeginsel voor gemak. Derhalve hebben de exacte wetenschappen een superieure positie ingenomen. Landen met goed gepositioneerde en sterke wetenschappelijke instituten en daarop aansluitende industriën hebben het voor het zeggen; maken producten op basis van zelf ontwikkelde kennis. En kennis is onvoorwaardelijk verbonden met macht en ontzag. De rest moet het luigeld afkomstig uit de verkoop van de natuurlijke bronnen maar inleveren; consumeren. En de consument is sinds lange tijd niet meer de koning, maar is afhankelijk van het aanbod en dus onderworpen aan de wil van de producent; take it or leave it.

Met andere woorden de gevolgen en invloeden van de twee door wetenschap gedreven revoluties echoën nog steeds na boven de welvaart en het welzijn van de geïndustrialiseerde landen. Met lof en dank aan creatieve bèta’s en technici.

Overigens is het niet te laat om een inhaalslag te maken. De meest voor de hand liggende voorbeelden zijn China, India, Iran en Nigeria. Deze landen hebben hun zwaktes ondekt en willen daar vanaf. De eerste twee zijn intussen semi-wereldmachten waar tegenop gekeken wordt. De laatse twee zijn voor hun doen op de juiste weg. Breng een bezoek aan de technische universiteiten in Nederland en je zult begrijpen wat ik bedoel. Deze landen sturen per jaar honderden studenten om technische kennis te vergaren. Hun aangepaste visie is gericht op een razendsnelle progressie en ze zijn ervan overtuigd dat vooruitgang voornamelijk wordt gerealiseerd door het beheersen van de toegepaste wetenschappen. Zij hebben immers genoeg van boekenverslinders- en stampers.

Het is tijd dat de Koerdische jongeren in europa ook deze omschakeling maken en zich beter oriënteren voordat ze op de automatische piloot een keuze maken. Wat hen daarbij kan helpen, is wat ik zelf beschouw als een van de fijnste aspecten uit de westerse cultuur, namelijk de manier van denken: pragmatisch, efficient en zelfstandig.

Lawien Zubeir

Door Mîrko Jouamér

Het concept van het Tiziaon Project is gebaseerd op het idee dat veel mensen in de wereld onder inhumane omstandigheden leven, vanwege armoede of misdaden tegen de mensheid. Terwijl er tegelijkertijd een zogenaamde globale communicatie revolutie gaande is die leidt tot het gebruik van nieuwe media over de hele wereld, die deze mensen kan helpen.

“De communicatie revolutie heeft mensen, jong en oud, dichter bij elkaar gebracht om deel te nemen aan een universele conversatie. De Tiziano Project was opgericht aan de hand van het idee dat het moreel onacceptabel is om YouTube en niet geregistreerde onrecht in de wereld te hebben op hetzelfde moment in de menselijke geschiedenis,” stelt oprichter Andrew McGregor.

Studenten vertellen hun verhaal

De missie van Tiziano zoals deze is opgesteld in hun statuten stelt dat de organisatie “leden van een gemeenschap in een conflict, post-conflict, en onderbelichte regio’s voorziet in de uitrusting, training, en contacten die nodig zijn om verslag te doen van hun verhalen en hun levens te verbeteren”. McGregor spreekt in een exclusief interview met Rudaw over hun inspanningen om de volgende generatie journalisten op te leiden in de Koerdistan Regio (Irak).

“Het was mogelijk voor ons om onze werkzaamheden in Iraaks Koerdistan uit te breiden, omdat we een subsidie wonnen via Facebook waarin we een bepaald aantal stemmen moesten behalen in vergelijking met andere non-profit organisaties. De wereldwijde diaspora van de Koerdische gemeenschap was zeer behulpzaam bij het ondersteunen van Tiziano in onze inspanning om de subsidie te winnen en zodoende waren we in staat om afgelopen zomer een prachtige programma uit te voeren.”

Het resultaat van dit programma was een laatste project genaamd ‘Tiziano | 360º Kurdistan’ waarin zij twaalf opkomende nieuwe media journalisten tussen de 20 en 27 jaar trainden in de Koerdische zetelstad Hewler (Erbil). Deze studenten hebben hun verhaal vertelt over het zuiden van Koerdistan (Irak) aan de hand van tientalle korte filmpjes die ze hebben gemaakt over de ontberingen van onderdrukking die de Koerden aldaar hebben moeten doorstaan, en de vreugde van de onlangs verworven vrijheid die ze nu ervaren.

Tiziano en Koerdistan

Andrew McGregor zegt dat gebeurtenissen als de gifgasaanval in 1988 op de Koerdische stad Halabja dat leidde tot de onmiddelijke dood van meer dan 5.000 mensen, wat een onderdeel was van de systematische moord op meer dan 180.000 Koerden van 1986 tot 1989 door het regime van Saddam Hoessein in de zogeheten Al-Anfal campagne, “zijn de soort gebeurtenissen die me elke dag motiveren om Tiziano te laten groeien totdat hopelijk ons werk niet langer meer noodzakelijk is”.

Ondanks dat de organisatie haar laatste project genaamd ‘Tiziano | 360º Kurdistan’ tot een einde is gekomen, zegt McGregor dat ze hopen zo spoedig mogelijk terug te keren. “We zijn een jonge non-profit organisatie en fondsenwerving is een constante uitdaging voor ons. We werken eraan om terug te keren en door te gaan met het geven van trainingen in Iraaks Koerdistan, zodat de lokale bevolking in de regio hun eigen verhalen kunnen vertellen om zodoende banen te creëren en de journalistieke bereik te vergroten.”

De voorzitter van Tiziano zei alle Koerden te willen bedanken voor hun “steun en vertrouwen om hen te helpen deze heilige en belangrijke verhalen te vertellen en Tiziano te eren door ons deel te laten maken in het onderwijzen van de volgende generatie aan journalisten. Bezoek de website van het programma: http://360.tizianoproject.org/ en laat ons weten wat je ervan vindt en deel de verhalen met anderen over de hele wereld”.

© Rudaw

De voorzitter heette iedereen welkom en opende de vergadering. Na een paar minuten was al duidelijk dat de aanwezigen niet helemaal blij waren met haar manier van voorzitten, en dat het voor haar zelf ook best lastig was. Onverwacht vroegen mensen van de DTP en CHP aan mij: “Celal, wil jij het niet doen?” Ik keek hen even aan, want ik twijfelde of ik het kon. De man van de AKP zei: “Ja, waarom doe jij het niet?”. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en ik wist ook niet of ik zo’n dag kon voorzitten. “Dit is niet zomaar een bijeenkomst om voor te zitten”, dacht ik bij mezelf. “Want ik moet er voor zorgen dat alles goed loopt, en dat ik objectief blijf, en geen gevoel bij hun opwek dat ik voor de DTP ben.”

Ik stond op, nam de microfoon in mijn hand en bedankte hen voor hun vertrouwen in mij dat ik zo’n bijzonder overleg mocht voorzitten. Het was aan mijn gezicht te zien dat ik zenuwachtig en emotioneel was, want wie had ooit gedacht dat de Koerden en de Turken zouden beslissen aan één tafel te gaan zitten om de Koerdische kwestie te bespreken? En dat ik de het gesprek mocht leiden?

Ik werd even emotioneel, mijn tranen kwamen in opstand en zij wonnen de strijd. Ik zag aan hun gezichten dat de aanwezigen ook emotioneel waren. “Mijn excuus voor mijn tranen, maar dat zijn tranen van blijdschap. Wie had ooit gedacht dat er zo’n moment zou komen? Dit is een enorme vooruitgang in de Koerdische kwestie en ik heb nu meer hoop dat er eindelijk een einde komt aan deze vuile oorlog in Turkije en Koerdistan. Dit is een teken dat de Koerden en Turken hun pennen gaan gebruiken in plaats van hun wapens om met elkaar te praten. Dit betekent dat er aan beide kanten geen doden kunnen vallen. Als jullie het goed vinden, wil ik graag in het kort een paar dingen zeggen om daarmee te laten zien hoe waardevol dit overleg is”, zei ik tegen de aanwezigen.
“Geen probleem”, hoorde ik ze zeggen.

“De oorlog in Koerdistan heeft veel van ons afgepakt, en ons veel schade gebracht. Er zijn meer dan 40.000 gevallenen, de meeste van hen Koerden. Financieel heeft het meer dan 300.000 miljard gekost. Er zijn meer dan 4000 dorpen van de Koerden platgebrand en rond de 4 miljoen mensen zijn gevlucht. Sommigen zijn naar Europa gegaan, anderen naar het westen van Turkije, weer anderen verhuisden naar grote steden, waar zij onder onmenselijke omstandigheden leven, zoals het gezin van tien mensen dat in een huis met drie kamers woont. Er zijn 17.000 Koerden spoorloos verdwenen. Gevangenissen zitten vol met de Koerdische politici, kinderen, denkers, schrijvers, journalisten. Een van de oudste volkeren van de wereld wordt niet erkend als een volk.”

“De PKK heeft in het verleden fouten gemaakt, en soms gebeurt het nog dat ze haar tanden laten zien aan mensen die kritiek hebben op haar strijd. Democratie, vrijheid en gelijkheid moet voor iedereen zijn, want anders is er geen democratie, vrijheid en gelijkheid. De strijd van de PKK is begonnen als een strijd voor vrijheid, democratie en gelijkheid. Zo moet het ook zijn.”

“Het oplossen van de Koerdische kwestie is in het belang van de Koerden én de Turken. De Koerdische identiteit, de Armeense identiteit, de joodse identiteit en alle andere identiteiten mogen geen bedreigingen vormen voor de Turken. Ze zijn juist een verrijking, voor Turkije en voor Koerdistan. Een ander belangrijk argument om de Koerdische kwestie op te lossen is dat Turkije en Koerdistan dan een zeer belangrijke positie kunnen innemen in de regio.”

Tot slot wil ik jullie hartelijk bedanken voor het luisteren, en gaan we nu beginnen met ons overleg”, eindigde ik. Toen hoorde ik iemand heel zachtjes zeggen: “Papa, papa, word wakker, ik wil met je spelen.” Ik opende mijn ogen, en zag mijn dochter Havin naast mijn bed staan.

Celal Altuntas

Terwijl Turkije traditioneel Zuid-Koerdistan als een geopolitieke bedreiging zag, is er in de afgelopen jaren een significante economische, alsmede politieke verbetering tussen de twee landen zichtbaar. “Momenteel, importeert Koerdistan voor 60 tot 65 % uit Turkije”, aldus Mohammed Amin, directeur  van het KCC kantoor in Hewler. “Dat percentage toont een stijgende lijn”.

Turkije ziet Koerdistan nu als een toegangspoort tot de rest van de olie-rijke Irak, de Koerden zien Turkije juist als de toegangspoort tot de rest van Europa voor de export van hun olie en gas naar de Europese landen.

Een ambtenaar namens de  Regionale Regering van Koerdistan (KRG) zegt dat sinds februari dit jaar ze begonnen zijn met het exporteren van olie via de Turkse Ceyhan pijpleiding, de enige pijpleiding die momenteel beschikbaar is voor het leveren van Koerdische olie naar de Westerse markten.

Ook worden Turkse producten door zowel zakenlieden als de alledaagse consumenten geprezen om hun hoge kwaliteit. De Turkse producten genieten dan ook vaak de voorkeur boven de Iraanse en Syrische producten. “De reden dat Turkse producten het beter doen dan de Iraanse, Syrische en Chinese is omdat ze zowel van goede kwaliteit zijn als goed eruit zien”, zegt Salih Ismaeel, eigenaar van een kledingszaak met Turkse producten. “Er is een groeiende vraag naar Turkse producten”.

Abdul-Raman Taha, expert op economische kwesties, noemt de verbeterde relatie tussen Turkije en de KRG als de belangrijkste oorzaak voor deze groeiende vraag. “Vertegenwoordigers van de Turkse Kamer van Koophandel bezoeken regelmatig de Koerdistan Regio (Irak) om hun producten tentoon te stellen”, zegt Taha. “Ik geloof dat het percentage van Turkse invoer dit jaar nog hoger zal stijgen”.

De Turkse Consultaat, die vorig jaar maart in Hewler haar deuren opende, heeft verklaard dat ze 300 visa’s per dag verlenen aan de Koerden uit het zuiden van Koerdistan (Irak).

© Rudaw

Je moet je afvragen waar het Turkse establishment nu zo bang voor is. Als we naar andere landen kijken zien we dat de talen van verschillende bevolkingsgroepen heel goed naast elkaar functioneren. In Zwitserland, bijvoorbeeld worden 4 talen in de praktijk gesproken. Is Zwitserland hier door met de ondergang bedreigd? Natuurlijk niet, het is een van de meest stabiele landen in Europa.

En wat te denken van het Fries en het Limburgs in Nederland? Talen die gewoon gesproken en gebruikt worden zonder dat er in Den Haag allerlei rode lampjes gaan knipperen. Ook Nederland is door het gebruik van deze talen niet uit elkaar gevallen. Zo zijn er nog veel meer voorbeelden te noemen waar bevolkingsgroepen zonder probleem hun eigen taal kunnen gebruiken en er ook van kunnen genieten. Waarom kan dit dan in Turkije niet? Wat is er zo bijzonder aan dit land, dat men van een paar woorden doodsbang is? Als we een kleine analyse maken moeten we eigenlijk vaststellen dat Turkije aan een enorm minderwaardigheidscomplex leidt. Daarbij komt nog een dosis angst en de nodige paranoïde neigingen, die normale reacties uitsluiten. We spreken hier over een groot land, met iets van 90 miljoen mensen. Een land met een enorm leger en een ambtenarenapparaat dat tot aan de horizon reikt. Eigenlijk zou men nergens bang voor hoeven zijn. Maar toch blijft het knagen en wordt er steeds weer aan de noodrem getrokken als er iets opduikt wat als een bedreiging wordt gezien. Een woord Koerdisch in het parlement of rechtszaal en je zou denken dat er een natuurramp heeft plaats gevonden.

Het vreemde is dat Turkije een sterke machocultuur kent en ook daardoor zou je aannemen dat men nergens bang voor is. Maar ook dat klopt niet, al die macho’s die denken dat ze de wereld aankunnen blijken een heel klein hartje te hebben. Een paar woorden in een andere taal dan het Turks en de stoppen slaan door. Niet uit kracht, maar gewoon uit angst. De conclusie van dit alles is dat je natuurlijk ook niemand kunt vertrouwen als je geen vertrouwen in jezelf hebt. En dat vertrouwen heeft de Turkse staat absoluut niet. Een hoofdreden voor deze situatie is dat men in gedachte nog steeds door Ataturk wordt bestuurd. De man is natuurlijk allang dood en begraven, maar zijn schaduw hangt nog steeds over de Turkse samenleving als een havik over zijn prooi. Ataturk, de vader van alle Turken, en inderdaad alle Turken zijn nog steeds bang voor papa. Bij alles dat gebeurd wordt eerst gedacht wat Ataturk er wel van zou zeggen. Hoe zou hij besluiten? Dat is natuurlijk leven in het verleden en het verklaart waarom Turkije ondanks al het moderne in de etalage nog steeds een oude aftandse winkel is waarin het personeel siddert als men de naam van de grote baas “Ataturk” hoort.

Sommige denken dat de AKP dit alles heeft veranderd. Dat Erdogan en zijn kompanen voor een nieuw Turkije zullen zorgen. Maar de schijn bedriegt. Als het er op aan komt zijn de AKP’ers net zo conservatief als hun seculieren voorgangers. En ook zij zijn als de dood voor een paar woorden in de Koerdische taal. Het spook van Ataturk is dus nog lang niet dood en waard door de wandelgangen van de Turkse staat met een vermanende vinger hoog opgeheven.

Hoe ga je hier nu mee om als Koerdische beweging, Koerdische NGO’s en Koerdische partijen? Op zich is er maar een oplossing; spreek en schrijf gewoon overal Koerdisch.

Laat zien dat de taal een levende taal is en geen onbekend museum stuk. Spreek het zo vaak en op zoveel plaatsen dat de Turkse leiders er niet meer omheen kunnen. Spreek het thuis, op straat en in officiële gebouwen. Als iedereen die het Koerdisch machtig is dit doet zal de Turkse staat binnen kort geen vaccine meer hebben om deze “epidemie” te bestrijden. Natuurlijk zullen ze zich hevig verzetten, maar ze weten nu al dat ze terrein aan het verliezen zijn, en het enige wat ze nog kunnen doen is tijd rekken. En precies daar moeten ze geen kans voor krijgen. Misschien moet je het gewoon zien als shocktherapie. Met argumenten was de bedwelmde Turkse geest niet tot bezinning te brengen. Dan is er geen andere optie meer. Dus niet meer discussiëren, gewoon doen.

Bert Bakkenes

De pogingen komen na hevige commotie die in de Regio was ontstaan vanwege een verklaring van de politieke partij Gorran, die vertegenwoordigd is in het regionaal parlement met 25 zetels (tegen 59 van KDP-PUK). De verklaring werd door regeringsgezinde politici en media opgevat als een oproep tot het omver werpen van alle overheidslichamen door middel van burgerprotesten zoals die in de afgelopen dagen in Tunesië en Egypte zich voordeden.

De civiele organisaties spraken eergisteren met de tweede man binnen de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK), rechterhand van Iraaks president Jalal Talabani Kosrat Rasul Ali. Gisteren ontmoette de delegatie oppositieleider Newshirwan Mustafa (Gorran) en vandaag stond een ontmoeting met de KDP op het programma.

Woordvoerder Awat Mohammed over het initiatief:

“Wij spreken de politieke partijen om de gemoederen te doen bedaren. De steun van de Gorran-beweging en de PUK voor deze stappen zijn positief, wij gaan ervan uit dat ook de KDP positief is.”

Gorran splitste zich recent ook af van het Koerdische blok in het Iraakse nationale parlement. Mogelijk staat ook een hereniging op de agenda van de gesprekken, dat is nu nog onduidelijk.

Mohammed zei wel tegenover Rudaw:

“Tot nu toe heeft niemand nog eisen gesteld aan de ander. Er zijn goede stappen gezet en alle partijen zijn bereid om te gaan zitten om de huidige problemen op te lossen met een dialoog. Ze zijn het ook allemaal eens over de oplossing.”

Wat die oplossing is maakte Mohammed niet bekend, maar zou de komende dagen wel eens duidelijk kunnen worden. In ieder geval is er een rondvraag in beweging gezet door dit nieuwe initiatief.

© Rudaw

Door Wladimir van Wilgenburg

De PKK-activist, Aysel Aydin, uit Wuppertal, kreeg in juli 2003 een geldboete van 1.200 euro opgelegd door de regionale rechtbank voor het organiseren van een handtekeningencampagne tegen het verbod op de PKK in Europa.  Koerdische activisten hebben vaker campagnes georganiseerd tegen het verbod op de PKK, maar tot nu toe hebben zij geen succes gehad.

In de verklaring stond onder andere: “Met deze destructieve houding [verbieden van de PKK in Europa] maakt Europa zich onderdeel van de vernietiging en ontkenning dat is gericht tegen het Koerdische volk.” Daarnaast stond in de verklaring dat ze lid was van de PKK. Ook werd duidelijk dat ze geld had gedoneerd aan een PKK organisatie.

‘Buitenlandse criminele organisatie’

Volgens Aydin was deze geldboete in strijd met de vrijheid van meningsuiting. Deze klacht werd niet erkend in het hogere beroep door het Duitse Federale Hof in 2004 en het Federale Constitutionele Hof in 2006. Bovendien heeft het Federale Hof in Duitsland geoordeeld dat actief lidmaatschap van de PKK strafbaar kan worden gesteld als lidmaatschap van een buitenlandse criminele organisatie.

Het Europese Hof oordeelde dat haar straf niet in strijd was met de vrijheid van meningsuiting, omdat de Duitse rechtbanken haar vrijheid van meningsuiting erkenden. Ze had op een andere manier haar mening over het verbod kunnen uitten. De uitspraak van het hof is geldig voor alle landen die het Europese verdrag voor de rechten van de mens hebben ondertekend.

‘Onwettige activiteiten’

De ondertekende verklaring van Aydin was volgens de Duitse rechtbanken in strijd met de wet, omdat het doel was van de actie om de PKK meer vrijheid te geven om ‘onwettige activiteiten’ uit te voeren en solidariteit met andere PKK-aanhangers te versterken. Dit was daarom in strijd met het verbod op de activiteiten van de PKK in Duitsland. Recentelijk verbood de Duitse overheid ook pro-PKK concerten.

De PKK begon haar strijd voor meer Koerdische politieke en culturele rechten in 1984. Sindsdien zijn al meer dan 40.000 mensen omgekomen. Daarnaast werden meer dan 3.000 Koerdische dorpen geëvacueerd of verwoest door het Turkse leger. De Koerdische groepering staat in de Europese Unie en de Verenigde Staten op de lijst van terroristische groepen.

© Rudaw