Beste Sardasht…

Beste Sardasht,

Jammer dat ik via deze weg kennis met je moet maken, na je dood. Dat ik na je eeuwige verdwijning je column mag lezen. Het lag natuurlijk niet aan jou, dat ik je werk niet kende, maar aan mij. Want ik volg het nieuws niet in Koerdistan, niet in details. Er vanuit gaande dat men in Koerdistan niet durft kritisch te zijn, en dat is een gebrek aan mijn kennis. Ik geef het toe.

Ik verheug me namelijk op het ontstaan van kritische schrijvers en journalisten zoals jij. Ik verlang naar het moment dat ik Koerdische cabaretiers kan zien geboren worden á la Hans Teeuwen, Theo Maassen of Youp van ‘t Hek. Ik heb nog steeds de hoop dat in Koerdistan satirische artiesten aan de bak gaan komen zoals Paul de Groot en Owen Shumacher met koefnoenachtig programma’s.

Ik heb, ja ook ik heb net als Marten Luther King, een droom.

Ik droom dat de Koerdische leiders zich beter inzetten voor onafhankelijkheid van Koerdistan.

Ik droom dat ze van de kritische columnisten, cabaretiers en satiremakers genieten en ze niet als gevaar zullen zien.

En ik droom dat wanneer ze in staat zijn de ruimte te geven aan de critici, cabaretiers, schrijvers, theatermakers, journalisten, denkers en columnisten om hun werk te doen, hen stimuleren scherp de politici te blijven beschrijven en dat ze dan zo misschien wel in staat zijn hun volk naar de onafhankelijkheid te leiden. Maar dat is wishful thinking. Van mijn dromen, vrees ik, dat er weinig terecht komt. Jij, zult het in ieder geval niet meer meemaken.

En nu je er niet meer bent, ben je wel erg dominant aanwezig, door je dood. Dat de mensen je niet vergeten is meer dan terecht, ze mogen je niet in de steek laten. Je bent een symbool aan het worden voor het vrije woord in Koerdistan. En ik zeg je. Er zullen er zijn die je gaan misbruiken om hun politieke doelen te bereiken. Misschien wilde je dat niet. Misschien wou je nu naast je geliefde liggen de liefde bedrijven. Maar een keuze heb je, helaas, niet meer.

Van jou wilde ik graag weten hoe je werkelijk aan je einde bent gekomen. Ik wil de details weten. Zeg het me, vertel het me. Vertel me of je die ochtend toen je wakker werd gedroomd had? Had je van je geliefde gedroomd of van je beulen? Ik wil weten wat je tegen je moeder zei toen je wegging? Heb je in haar ogen gekeken? Had je het gevoel dat je nooit terug zou komen? En je vader? Heb je in de ogen van die oude werkloze Peshmerga gekeken en hem de hand geschud? Heb je een sms naar je vrienden gestuurd en wat stond er in?

Of voelde of verwachtte je simpelweg niets?

Vertel me beste Sardasht, wat je voelde toen je ontvoerders naast je stonden. Hebben ze je met geweld in de wagen gesleurd of hebben ze je netjes gevraagd erin te stappen? En wie waren in die wagen? Kende je ze? Heb je eerst klappen gekregen, bespuugd of hebben ze je alleen verbaal beledigd? Of boden ze je een kopje thee aan en zeiden ze helemaal niets? Vertel me over je gevoelens op dat moment? Ben je bang geworden of juist opstandiger?

Je kunt me niet vertellen over wat je werkelijk overkwam, niemand kan dat. Alleen de daders maar die zullen het alleen in eigen kringen vertellen, en er misschien ook van genieten. Als ik de berichten geloof dan denk ik met een aan de waarheid grenzende zekerheid dat je door Koerden ontvoerd en vermoord bent, Koerden die de macht hebben en zich veroorloven een weerloze journalist te vermoorden. Hebben ze je als een gevaar gezien of was het puur om die column van je?

Ik las je column een paar keer en ik zag er eerlijk gezegd niets gevaarlijks in. Ik vond hem grappig en gebaseerd op waarheden die een ieder weet. Als je de namen van personen in kwestie niet had genoemd zou het van toepassing zijn op alle presidenten, prinsen en koningen over de hele wereld. En onze prinses Maxima kan dat beamen. Elke man of vrouw die met de zoon of dochter van welke landspresident dan ook zou trouwen zou zeker bepaalde privileges krijgen die anderen niet bezitten. Dat weet iedereen.

Voor mij is het dan ook niet te bevatten dat, als het waar is, dat de Koerdische president op een of andere manier bij betrokken zou zijn dat hij geen stappen neemt. De Koerdische president is de zoon van een legendarische leider die de Koerdische problematiek over de hele wereld bekend maakte. Hij heeft jaren als Peshmerga, net als je vader, in de Koerdische bergen doorgebracht. In die tijd heeft hij heel veel verloren. Denk maar alleen aan die achtduizend mannen van zijn clan die door Saddam werden ontvoerd, vermoord en ergens in de woestijn begraven waar niemand nog weet waar ze liggen. Hij moest machteloos toekijken hoe de moeders, vrouwen en kinderen van die achtduizend mannen in kampen gevangen werden genomen en vernederd.

Zou zo’n president opdracht hebben gegeven om jou, de grappige en weerloze columnist, te vermoorden? Als hij bij je verdwijning betrokken was, moet hij zijn verantwoordelijkheid gaan nemen en een duidelijk gebaar aan je familie geven.

Dat is niet meer dan gerechtigheid.

Voor het geval dat er daar, onder de aarde of in de hemel leven is, zoek de legendarische leider op.

Verzoek hem of hij met je wil collaboreren voor meer vrijheden, meer moed en minder corruptie in het land.

Hopelijk dat we binnenkort er iets van gaan merken.

Ibrahim Selman

Schrijver, dichter, acteur en regisseur Ibrahim Selman schrijft elke drie weken columns op Rudaw in zijn rubriek ‘Ibrahim Luistert’. Selmans onderwerpen variëren van gerelateerd tot de Koerdische zaak tot alledaagse dingen.